Dawid urodził się w Betlejem w pokoleniu Judy jako najmłodszy syn Jessego (1 Samuela 16:10, 11).
Dawid dorastał jako pasterz owiec (1 Samuela 16:11). Ta praca kształtowała w nim odwagę, czujność i odpowiedzialność. Sam wspominał, że bronił trzody przed lwem i niedźwiedziem, ryzykując własne życie (1 Samuela 17:34-36). W tym okresie rozwinął też talent muzyczny — grał na harfie i układał pieśni ku czci Jehowy (1 Samuela 16:18; por. Psalmy).
Namaszczenie przez Samuela
Jehowa odrzucił króla Saula z powodu jego nieposłuszeństwa (1 Samuela 15:26). Następnie polecił prorokowi Samuelowi namaścić nowego króla spośród synów Jessego. Ku zaskoczeniu rodziny wybrany został najmłodszy Dawid. Biblia podkreśla zasadę: Jehowa „patrzy na serce” (1 Samuela 16:7). Od tego dnia „duch Jehowy oddziaływał na Dawida” (1 Samuela 16:13).
Dawid na dworze Saula
Wkrótce Dawid trafił na dwór króla Saula. Gdy Saula dręczyły złe myśli, gra Dawida przynosiła mu ulgę (1 Samuela 16:14-23). Ten okres pozwolił Dawidowi poznać realia władzy i wojska, choć sam pozostawał skromny i oddany Jehowie.
Walka z Goliatem
Jednym z najbardziej znanych wydarzeń w Biblii jest pojedynek Dawida z Goliatem (1 Samuela 17).
Filistyni i Izraelici stanęli naprzeciw siebie w Dolinie Ela. Goliat z Gat, olbrzymi wojownik, przez 40 dni wyzywał Izrael, domagając się pojedynku (1 Samuela 17:4-11, 16). Jego zbroja i uzbrojenie budziły strach w całym obozie izraelskim.
Dawid przybył do obozu, by dostarczyć żywność braciom. Gdy usłyszał bluźniercze słowa Goliata, był oburzony, że ktoś „urąga zastępom żywego Boga” (1 Samuela 17:26). Z pełnym zaufaniem do Jehowy zgłosił się do walki.
Saul zaproponował Dawidowi swoją zbroję, ale Dawid ją odrzucił — nie był do niej przyzwyczajony. Wybrał procę i pięć gładkich kamieni z potoku (1 Samuela 17:38-40).
Goliat szydził z Dawida, lecz Dawid odpowiedział słowami podkreślającymi jego wiarę: zwycięstwo nie zależy od broni, lecz od Jehowy (1 Samuela 17:45-47). Następnie jednym celnym rzutem z procy trafił Goliata w czoło. Kamień utkwił w jego głowie, a olbrzym padł martwy. Dawid dobił go jego własnym mieczem (1 Samuela 17:49-51).
Jehowa wyraźnie pobłogosławił Dawida. Zwycięstwo to umocniło wiarę Izraela i pokazało, że Jehowa może wybawić swój lud przez kogoś pozornie słabego, ale w pełni ufającego Bogu.
Wzrost znaczenia i prześladowania
Po zwycięstwie Dawid zyskał wielką popularność. Pieśń kobiet — że Dawid pobił „dziesiątki tysięcy” — wzbudziła zazdrość Saula (1 Samuela 18:6-9). Saul kilkakrotnie próbował zabić Dawida, lecz Jehowa go chronił (1 Samuela 18–24). Mimo okazji Dawid nie podniósł ręki na Saula, szanując go jako pomazańca Jehowy (1 Samuela 24:6; 26:9).
Król Izraela
Po śmierci Saula Dawid został królem Judy w Hebronie, a później całego Izraela (2 Samuela 2:1-4; 5:1-5). Zdobył Jerozolimę i uczynił ją stolicą. Jehowa zawarł z nim przymierze dotyczące trwałości jego dynastii (2 Samuela 7:12-16).
Potknięcia i grzech
Najpoważniejszym grzechem Dawida był cudzołóstwo z Batszebą i pośrednie doprowadzenie do śmierci jej męża, Uriasza (2 Samuela 11). Prorok Natan stanowczo go upomniał (2 Samuela 12:7-12). Dawid szczerze okazał skruchę, przyznając: „Zgrzeszyłem przeciwko Jehowie” (2 Samuela 12:13).
Wyrazem jego głębokiego żalu są m.in. słowa z Psalmu 51, w którym błagał Boga o oczyszczenie i odnowienie serca. Jehowa mu przebaczył, choć konsekwencje grzechu pozostały.
Ostatnie lata i śmierć
Pod koniec życia Dawid zadbał o przygotowania do budowy świątyni, choć sam nie miał jej wznosić (1 Kronik 22:7-10). Namaścił swojego syna Salomona na króla i przekazał mu mądre rady duchowe (1 Królów 2:1-4).
Dawid zmarł po 40 latach panowania. Biblia podsumowuje jego życie jako wierne służenie Jehowie, mimo ludzkich słabości (1 Królów 2:10; Dzieje 13:22).
Dodaj komentarz