Po wniebowstąpieniu Jezusa apostołowie nie rozpierzchli się ani nie działali chaotycznie. Zgodnie z poleceniem Mistrza pozostali w Jerozolimie, trwając jednomyślnie na modlitwie (Dz 1:12–14). Jezus zapowiedział im, że nie będą zdani na własne siły:
„Otrzymacie moc, gdy duch święty przyjdzie na was, i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie, w całej Judei i Samarii oraz aż po najdalsze krańce ziemi” (Dz 1:8).
Już na tym etapie widać, że Bóg Jehowa ma jasno określony plan: stopniowe rozszerzanie działalności kaznodziejskiej na coraz szersze terytoria.
Apostołowie dbali także o porządek w zborze. Zgodnie z Pismami wybrano następcę Judasza — Macieja (Dz 1:15–26), co pokazuje szacunek dla natchnionego Słowa i teokratycznego kierownictwa.
Pięćdziesiątnica — narodziny chrześcijańskiego zboru
W dniu Pięćdziesiątnicy 33 r. n.e. nastąpiło wydarzenie przełomowe. Duch święty został wylany na uczniów, a oni zaczęli mówić różnymi językami. Piotr odważnie wyjaśnił znaczenie tego cudu, cytując Pisma Hebrajskie i wskazując na Jezusa jako Mesjasza.
„Bóg wskrzesił tego Jezusa, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami” (Dz 2:32).
Rezultat? Około trzech tysięcy osób przyjęło prawdę i dało się ochrzcić (Dz 2:41). Nowo powstały zbór charakteryzował się duchową gorliwością, jednością i ofiarnością:
„Trwali w nauce apostołów, we wspólnocie, w spożywaniu posiłków i w modlitwach” (Dz 2:42).
Cuda, sprzeciw i odwaga w głoszeniu
Piotr i Jan uzdrowili chromego od urodzenia przy bramie świątyni (Dz 3:1–10). Piotr jasno podkreślił, że cud nie pochodził od ludzi:
„To nie dzięki naszej mocy ani pobożności on chodzi, lecz dzięki imieniu Jezusa Chrystusa” (por. Dz 3:12–16).
Przywódcy religijni reagowali gniewem i zazdrością. Apostołów aresztowano i zakazano im głoszenia. Ich odpowiedź stała się ponadczasową zasadą:
„Musimy być bardziej posłuszni Bogu niż ludziom” (Dz 5:29).
Jehowa cudownie uwalniał ich z więzienia i dodawał im odwagi, a zbór nadal wzrastał.
Spory organizacyjne i mądre rozwiązania
Wraz z rozwojem zboru pojawiły się problemy organizacyjne — zaniedbywanie wdów mówiących po grecku. Apostołowie nie zlekceważyli sprawy. Pod kierownictwem ducha świętego wyznaczyli siedmiu mężów „pełnych ducha i mądrości” (Dz 6:3).
To pokazuje, że Jehowa kierował zborem w sposób uporządkowany, dbając zarówno o sprawy duchowe, jak i praktyczne.
Prześladowania i rozszerzanie działalności
Po męczeńskiej śmierci Szczepana wybuchło gwałtowne prześladowanie. Wydawało się, że dzieło zostanie zdławione, ale stało się odwrotnie:
„Ci, którzy się rozproszyli, chodzili po kraju i oznajmiali dobrą nowinę” (Dz 8:4).
Filip głosił w Samarii, a później został skierowany przez anioła Jehowy do etiopskiego eunucha, któremu wyjaśnił Pisma (Dz 8:26–39). To przykład precyzyjnego kierownictwa Bożego.
Nawrócenie Saula — od prześladowcy do apostoła
Saul z Tarsu był gorliwym przeciwnikiem chrześcijan. Jednak Jehowa miał wobec niego inny plan. W drodze do Damaszku Saul doznał wizji zmartwychwstałego Jezusa:
„Saulu, Saulu, dlaczego mnie prześladujesz?” (Dz 9:4).
Po trzech dniach ślepoty został ochrzczony i natychmiast zaczął głosić, że Jezus jest Synem Bożym (Dz 9:20). Jego przemiana była tak radykalna, że budziła zdumienie zarówno wśród uczniów, jak i przeciwników.
Otwarcie drogi dla narodów
Kluczowym momentem było skierowanie Piotra do Korneliusza, nie-Żyda. Dzięki wizji Piotr zrozumiał, że:
„Bóg nie jest stronniczy, lecz w każdym narodzie przyjmuje tego, kto się go boi i postępuje sprawiedliwie” (Dz 10:34, 35).
Wylanie ducha świętego na pogan potwierdziło, że Jehowa otworzył im drogę do zbawienia bez konieczności stawania się Żydami.
Jedność nauczania
Gdy pojawił się spór o obrzezanie, apostołowie i starsi zebrali się, by rozstrzygnąć sprawę na podstawie Pism i działania ducha świętego. Ich decyzję podsumowano słowami:
„Duch święty i my uznaliśmy za słuszne nie nakładać na was żadnego dodatkowego ciężaru” (Dz 15:28).
To wydarzenie pokazuje, że zbór był prowadzony kolegialnie, pod kierownictwem Jehowy.
Podróże misyjne i wytrwałość aż do końca
Paweł, wspierany przez Barnabasa, Sylasa, Tymoteusza i innych, odbył liczne podróże misyjne. Doznawał prześladowań, więzień i rozbicia statku, lecz nie przestawał głosić.
Dzieje Apostolskie kończą się obrazem Pawła w Rzymie:
„Głosił królestwo Boże i uczył o Panu Jezusie Chrystusie z całą śmiałością, bez przeszkód” (Dz 28:31).
Dzieje Apostolskie ukazują apostołów jako ludzi niedoskonałych, lecz całkowicie oddanych Jehowie. Żyli skromnie, głosili odważnie, dokonywali cudów mocą Boga i pozwalali się prowadzić duchowi świętemu. Ich przykład pokazuje, że to Jehowa kierował zborem, a sukces dzieła nie zależał od ludzkiej siły, lecz od Jego mocy i woli.
Dodaj komentarz