Abraham (pierwotnie Abram) jest jedną z najważniejszych postaci biblijnych. Biblia przedstawia go jako ojca wiary, patriarchę Izraela oraz wzór posłuszeństwa wobec Boga. Jego historia, opisana głównie w Księdze Rodzaju (Rdz 11–25), obejmuje drogę wiary: od powołania, przez liczne próby, aż po spełnienie Bożych obietnic. W biblii Abraham jest człowiekiem, który rozmawia z Bogiem, wstawia się za innymi i uczy się ufać Jahwe nawet wtedy, gdy obietnice wydają się niemożliwe do spełnienia.
Narodziny i pochodzenie
Abraham urodził się w Ur Chaldejskie, w Mezopotamii. Biblia podaje jego rodowód, ukazując go jako potomka Sema, syna Noego (Rdz 11,10–26). Ojcem Abrama był Terach.
„Terach miał siedemdziesiąt lat i zrodził Abrama, Nachora i Harana.”
(Rdz 11,26)
Ur było miastem rozwiniętym, o bogatej kulturze, ale też miejscem powszechnego kultu bożków. Właśnie stamtąd Bóg postanowił wyprowadzić Abrama, rozpoczynając nowy etap historii zbawienia.
Powołanie Abrama i wyjście z Ur
Przełomowym momentem w życiu Abrama było Boże powołanie. Jahwe wezwał go, by opuścił ojczyznę i wyruszył do ziemi, którą Bóg mu wskaże.
„Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twojego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród…”
(Rdz 12,1–2)
Abram posłuchał, choć nie znał celu podróży. Wyruszył wraz z żoną Saraj (Sarą), bratankiem Lotem i całym dobytkiem. Miał wtedy 75 lat (Rdz 12,4). To posłuszeństwo, bez warunków i zabezpieczeń, stało się fundamentem jego wiary.
Życie w Kanaanie – wędrówka i ołtarze
Po przybyciu do Kanaanu Abram prowadził życie koczownika, mieszkając w namiotach. W różnych miejscach budował ołtarze Jahwe, publicznie oddając Mu cześć.
„Pan ukazał się Abramowi i rzekł: ‘Twojemu potomstwu oddam ten kraj’. Abram zbudował tam ołtarz Panu.”
(Rdz 12,7)
Jego życie nie było wolne od trudnych decyzji i błędów (np. pobyt w Egipcie i przedstawienie Sary jako siostry – Rdz 12,10–20), jednak Biblia ukazuje, że Bóg pozostał wierny swoim obietnicom.
Rodzina Abrama
Sara
Saraj (później Sara) była żoną Abrama, lecz przez wiele lat pozostawała bezpłodna (Rdz 11,30). To właśnie bezdzietność stała się jedną z największych prób ich wiary.
Lot – bratanek
Lot towarzyszył Abramowi w drodze, lecz z czasem ich drogi się rozeszły z powodu sporów między pasterzami.
„Niech nie będzie sporu między mną a tobą… czyż cały kraj nie stoi przed tobą otworem?”
(Rdz 13,8–9)
Lot wybrał żyzną dolinę Jordanu i zamieszkał w pobliżu Sodomy.
Przymierze Boga z Abrahamem
Bóg wielokrotnie odnawiał swoje obietnice wobec Abrama. Najważniejszym momentem było zawarcie przymierza.
„Spójrz na niebo i policz gwiazdy… Tak liczne będzie twoje potomstwo.”
(Rdz 15,5)
Biblia podkreśla, że Abraham uwierzył Panu, a wiara ta została mu „poczytana za sprawiedliwość” (Rdz 15,6). Znakiem przymierza stało się obrzezanie, a imię Abram („wywyższony ojciec”) zostało zmienione na Abraham („ojciec mnóstwa”) – Rdz 17,5.
Rozmowa z Jahwe o Sodomie i Gomorze
Jednym z najbardziej poruszających epizodów w życiu Abrahama jest jego wstawiennicza rozmowa z Jahwe w sprawie Sodomy i Gomory (Rdz 18).
Bóg objawił Abrahamowi swój zamiar zniszczenia miast z powodu wielkiego zepsucia moralnego.
„Skarga na Sodomę i Gomorę stała się głośna, bo grzech ich jest bardzo ciężki.”
(Rdz 18,20)
Abraham, wiedząc, że w Sodomie mieszka Lot, odważył się wstawiać za miastem. Z niezwykłą pokorą, ale i śmiałością, rozpoczął rozmowę z Bogiem:
„Czy zamierzasz wygubić sprawiedliwych razem z bezbożnymi?”
(Rdz 18,23)
Stopniowo „targował się” z Jahwe – od pięćdziesięciu sprawiedliwych aż do dziesięciu.
„Niech Pan się nie gniewa, jeśli powiem jeszcze raz… może znajdzie się dziesięciu?”
(Rdz 18,32)
Bóg zgodził się: nie zniszczy miasta, jeśli znajdzie się w nim choć dziesięciu sprawiedliwych. Ten dialog ukazuje Abrahama jako człowieka głębokiej empatii, miłosierdzia i zaufania do sprawiedliwości Boga.
Narodziny Izaaka i próba wiary
Pomimo podeszłego wieku Abrahama i Sary, Bóg spełnił obietnicę.
„Sara poczęła i urodziła Abrahamowi syna w jego starości.”
(Rdz 21,2)
Syn otrzymał imię Izaak („śmiech”). Największą próbą wiary Abrahama było jednak polecenie Boga, by złożyć Izaaka w ofierze (Rdz 22). Abraham był gotów zaufać Bogu do końca.
„Teraz wiem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedynego syna.”
(Rdz 22,12)
Bóg powstrzymał ofiarę i potwierdził swoje błogosławieństwo.
Ostatnie lata i śmierć
Sara zmarła w wieku 127 lat, a Abraham nabył jaskinię Makpela jako miejsce pochówku (Rdz 23). Później Abraham pojął jeszcze za żonę kobietę o imieniu Ketura, z którą miał kolejnych synów (Rdz 25,1–4), lecz Izaak pozostał jedynym dziedzicem obietnicy.
Abraham zmarł w wieku 175 lat.
„I skonał Abraham w szczęśliwej starości… i został przyłączony do swoich przodków.”
(Rdz 25,8)
Został pochowany obok Sary.
Dodaj komentarz