Prorok Izajasz, czyli Jeszajahu, działał w Jerozolimie w VIII wieku p.n.e. Biblia przedstawia Izajasza jako „syna Amoca”. Jego powołanie opisane jest w Księdze Izajasza, rozdziale 6, gdzie ujrzał Jahwe na tronie i usłyszał wezwanie: „Kogo mam posłać? Kto by nam poszedł?” (Iz 6,8). Izajasz odpowiedział: „Oto ja, poślij mnie”.

Misja i proroctwa Izajasza

Misją Izajasza było nawoływanie ludu Judy do nawrócenia i wierności Jahwe. Prorokował o nadchodzących sądach, ale także o przyszłym Mesjaszu. W Księdze Izajasza 7,14 znajdujemy proroctwo: „Dlatego Pan sam da wam znak: Oto panna pocznie i porodzi syna, i nazwie go imieniem Emmanuel.” Chrześcijanie wierzą, że to proroctwo odnosi się do narodzin Jezusa.

Inne ważne proroctwo Izajasza znajduje się w rozdziale 53, gdzie opisuje on Cierpiącego Sługę Jahwe: „On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy” (Iz 53,5). Chrześcijańska tradycja widzi w tym proroctwie zapowiedź męki Jezusa Chrystusa, który cierpiał za grzechy ludzkości.

Spotkania i działalność Izajasza

Izajasz pełnił rolę doradcy królów judzkich, takich jak Ezechiasz, i był współczesny prorokom takim jak Micheasz. Przepowiadał zarówno sąd nad Izraelem, jak i nad innymi narodami. Jego proroctwa pełne były zarówno przestrogi, jak i nadziei na przyszłe zbawienie.