Ezechiasz żył w epoce, w której Juda była pod presją wielkich imperiów, a wielu ludzi — także przywódców — mieszało wielbienie Jehowy z praktykami pogańskimi. Biblia pokazuje go jako króla, który od samego początku postanowił zawrócić z tej drogi. Nie odkładał tego na później. Zaczął od tego, co było najważniejsze: od przywrócenia czystego wielbienia Jehowy i uporządkowania spraw duchowych w kraju. (2 Królewska 18:3–6; 2 Kronik 29:3)
To jest historia o królu, który w decydujących momentach wybierał zaufanie Jehowie.
Początek panowania: natychmiastowy zwrot w stronę Jehowy
Biblia zestawia Ezechiasza z wcześniejszymi królami Judy i mówi wprost, że „czynił to, co słuszne w oczach Jehowy”. Dodaje też bardzo mocną ocenę: „zaufał Jehowie” i „przylgnął do Jehowy” — nie tylko deklaracją, ale czynami. (2 Królewska 18:3, 5–6)
To ważne tło, bo jego ojciec Achaz był znany z odstępstwa. Ezechiasz nie przejął tej postawy. Poszedł w przeciwną stronę.
Otwiera świątynię i zaczyna od „porządków” duchowych
Kronikarz precyzuje: w pierwszym roku panowania, w pierwszym miesiącu, Ezechiasz „otworzył drzwi domu Jehowy i je naprawił”. (2 Kronik 29:3)
Zwołał kapłanów i lewitów i polecił im oczyścić świątynię oraz uświęcić się do służby. Powiedział też jasno, że poprzednie pokolenie postępowało niewiernie i że to sprowadziło nieszczęście na Judę. (2 Kronik 29:4–9)
Potem następuje opis działań krok po kroku: wynoszenie nieczystości, oczyszczanie, przywracanie naczyń i tego, co było zaniedbane. (2 Kronik 29:15–19)
I dopiero gdy te rzeczy zostały uporządkowane, wracają publiczne akty wielbienia: ofiary, śpiew, instrumenty, trąby. (2 Kronik 29:20–28)
Pascha — wezwanie do powrotu i wielka radość w Jeruzalem
Ezechiasz postanowił obchodzić Paschę dla Jehowy i wysyła zaproszenie nie tylko po Judzie, ale też do resztek Izraela. (2 Kronik 30:1, 6)
W treści wezwania widać prosty cel: wrócić do Jehowy, nie powtarzać błędów ojców, nie odwracać się od Boga. (2 Kronik 30:7–9) Część ludzi drwi, ale część reaguje dobrze i przychodzi do Jeruzalem. (2 Kronik 30:10–11)
W samym opisie Paschy jest bardzo ważny moment: nie wszyscy byli przygotowani zgodnie z wymaganiami rytualnymi, ale przyszli z nastawieniem, żeby szukać Boga. Ezechiasz modli się o nich, prosząc Jehowę, by okazał zrozumienie i przebaczył tym, którzy „przygotowali serce, by szukać prawdziwego Boga”. I tekst mówi, że Jehowa wysłuchał Ezechiasza. (2 Kronik 30:18–20)
Obchody są tak radosne, że święto zostaje przedłużone, a Kronikarz podkreśla, że w Jeruzalem panowała wielka radość, jakiej dawno nie było. (2 Kronik 30:23–26) Po święcie lud usuwa elementy bałwochwalstwa w kraju. (2 Kronik 31:1)
Reformy w całej Judzie
2 Królewska podaje: Ezechiasz usuwa wyżyny, tłucze święte kolumny, wycina święty pal. (2 Królewska 18:4)
Jest tam też rzecz szczególna: rozbija miedzianego węża, którego Mojżesz zrobił na pustyni, ponieważ lud zaczął mu składać ofiary dymne. (2 Królewska 18:4) To pokazuje, że Ezechiasz nie kieruje się sentymentem do „starej tradycji”, jeśli widzi, że lud zrobił z niej przedmiot czci.
Asyria i największy kryzys: słowa, które miały złamać wiarę ludu
Asyria była w tamtych latach realnym zagrożeniem. Biblia mówi, że Ezechiasz przestał służyć królowi Asyrii. (2 Królewska 18:7) Później przychodzi Sancheryb i uderza w Judę, zdobywając wiele warownych miast. (2 Królewska 18:13)
W relacji widać też, że Asyryjczycy próbowali wygrać nie tylko siłą, ale presją psychiczną. Rab-szake przemawia „po żydowsku”, żeby lud na murach wszystko rozumiał, i kpi z zaufania do Jehowy, mówiąc, że żaden bóg nie uratował innych narodów przed Asyrią. (2 Królewska 18:28–35; Izajasza 36)
Ezechiasz idzie do domu Jehowy, wysyła posłańców do Izajasza i prosi o pomoc. (2 Królewska 19:1–2)
Gdy dostaje list z groźbami, robi coś bardzo wymownego: zanosi go do świątyni i „rozpościera” przed Jehową. (2 Królewska 19:14) W modlitwie prosi o ratunek, ale podaje też ważny powód: aby wszystkie królestwa ziemi poznały, że Jehowa jest jedynym Bogiem. (2 Królewska 19:15–19)
Interwencja anioła Jehowy: jak Biblia opisuje upadek Asyrii
Bóg odpowiada przez Izajasza, że Sancheryb nie zdobędzie Jeruzalem: nie wejdzie do miasta, nie wystrzeli tam strzały, nie usypie wału, nie podejdzie z tarczą — wróci tą samą drogą. (2 Królewska 19:32–34; Izajasza 37:33–35)
Potem: „anioł Jehowy” wychodzi i uderza w obozie Asyryjczyków ogromną liczbę żołnierzy. W relacji z 2 Królewskiej podana jest liczba 185 000. (2 Królewska 19:35) 2 Kronik ujmuje to jako zniszczenie „dzielnych wojowników, wodzów i książąt” w obozie króla Asyrii. (2 Kronik 32:21)
Skutek jest jednoznaczny: Sancheryb wycofuje się, wraca do Niniwy. (2 Królewska 19:36) Biblia dodaje jeszcze, że później ginie w swoim kraju. (2 Królewska 19:37)
W samej narracji ważne jest to, jak Jehowa rozwiązuje sprawę: Jeruzalem nie zostaje uratowane dlatego, że Juda miała mocniejszą armię, lepszą taktykę czy lepsze sojusze. Biblia pokazuje, że to była interwencja, której nie da się wytłumaczyć normalnym przebiegiem wojny — i dlatego ten fragment tak często wraca w rozważaniach o zaufaniu Jehowie.
Co ciekawe, 2 Kronik podkreśla też, że po tym wydarzeniu wiele osób przynosiło dary do Jeruzalem i dla Ezechiasza, a jego pozycja wzrosła w oczach narodów. (2 Kronik 32:22–23) W oczach Biblii była to nie tylko wygrana militarna, ale też wyraźny sygnał, że Jehowa potrafi bronić tych, którzy Mu ufają.
Choroba Ezechiasza, modlitwa i przedłużenie życia
Niedługo potem Ezechiasz ciężko choruje. Izajasz mówi mu, by uporządkował sprawy, bo umrze. (2 Królewska 20:1; Izajasza 38:1)
Ezechiasz modli się, prosząc Jehowę, by pamiętał o jego lojalności, i płacze. (2 Królewska 20:2–3) Jehowa odpowiada: wysłuchuje modlitwy, obiecuje uzdrowienie i dodaje mu lat życia. (2 Królewska 20:4–6)
Ezechiasz prosi o znak i dostaje go w postaci cofnięcia się cienia na schodach Achaza. (2 Królewska 20:8–11; Izajasza 38:7–8)
W Izajasza 38 jest też zapis jego słów po uzdrowieniu — rozważa kruchość życia i wdzięczność wobec Boga. (Izajasza 38:9–20)
Spotkanie z Babilonem i błąd Ezechiasza
Przychodzą wysłannicy z Babilonu. Ezechiasz pokazuje im swoje skarbce i zasoby. (2 Królewska 20:12–13; Izajasza 39:1–2)
Izajasz zapowiada, że przyjdzie czas, gdy te dobra zostaną zabrane do Babilonu, a potomkowie królewscy trafią do Babilonu. (2 Królewska 20:16–18; Izajasza 39:5–7)
2 Kronik komentuje, że Ezechiasz w pewnym okresie „nie odpłacił stosownie do dobroci, jaką mu okazano”, bo jego serce stało się wyniosłe, ale później się uniżył. (2 Kronik 32:25–26) Biblia więc pokazuje go jako wiernego króla, który jednak miał moment, w którym dopuścił do głosu dumę.
Dlaczego Ezechiasz jest tak wysoko oceniany?
Najmocniejsze podsumowanie pochodzi z 2 Królewskiej: że Ezechiasz zaufał Jehowie tak, iż „nie było do niego podobnego” wśród królów Judy — ani przed nim, ani po nim — i że „przylgnął do Jehowy”. (2 Królewska 18:5–6)
Kronikarz dodaje, że we wszystkim, czego się podejmował w sprawie domu Boga i przykazań, szukał Boga całym sercem i odnosił sukces. (2 Kronik 31:20–21)
Dodaj komentarz